زمانی بود که تکلیف مخاطب با سینما روشن بود؛ اگر می‌خواستند خباثت شخصیت بد داستان را نشان دهند، کافی بود در همان صحنه‌های اول به یک سگ شلیک کند، اما این روزها اوضاع تغییر کرده است.
گاردین، چه اسمش را بگذاریم «ملاحظات سیاسی و اجتماعی» و چه «انسان‌دوستی»، دیگر کسی به این راحتی روی پرده سینما سگی را نمی‌کشد. طبق آمارهای اخیر، میزان مرگ سگ‌ها در فیلم‌های سینمایی بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ حدود ۸۰ درصد کاهش یافته است. اگر ۶ سال پیش از ۱۰۰ فیلم پرفروش سال، ۱۰ فیلم صحنه مرگ سگ داشتند، امروز این عدد به تنها دو فیلم رسیده است. علت اصلی این تغییر به وضعیت شکننده گیشه برمی‌گردد. سینمای امروز در بحران مالی است و تک‌تک دلارها ارزش دارند؛ پس چرا فیلم‌سازان با کشتن یک حیوان خانگی محبوب، مخاطبان حساس را دلزده کنند؟ حساسیت مردم به قدری بالا رفته که حتی سایت‌های تخصصی ایجاد شده‌اند تا پیش از تماشای فیلم، به بینندگان هشدار دهند که آیا سگی در فیلم می‌میرد یا خیر!
کار به جایی رسیده که تهیه‌کنندگان برای فروش فیلم مجبورند انتهای داستان را لو بدهند! مثلاً تهیه‌کننده فیلم «قلب جانور» با بازی برد پیت، در شبکه‌های اجتماعی رسماً اعلام کرد: «خیالتان راحت، سگ فیلم نمی‌میرد!» حتی آن هتوی هم در تبلیغات فیلم جدیدش گفت فیلم‌هایی که در آن‌ها سگی کشته می‌شود باید درجه سنی بزرگسال (R) بگیرند. البته خود او ظاهراً فیلم‌های خودش را ندیده، چرا که در فیلم «ادیسه» کریستوفر نولان، صحنه پرتاب شدن یک سگ از بالای صخره کاملاً بی‌دلیل و عجیب به تصویر کشیده می‌شود.
اما آیا این نازک‌نارنجی شدن مخاطبان به نفع ماست؟ شاید مرگ تلخ «هوچ» در فیلم «ترنر و هوچ» روحیه کودکیِ خیلی‌ها را زخمی کرد، اما حداقل ما را برای واقعیت‌های بی‌رحم دنیا آماده ساخت. ما در دنیای پر از عدم قطعیت زندگی می‌کنیم. شاید وقت آن رسیده که فیلم‌سازان به جای ناز پرورده کردن مخاطب، دوباره با جدی گرفتن واقعیت‌ها - حتی اگر کشته شدن سگ‌ها در فیلم‌ها باشد - ما را در برابر سختی‌های زندگی پوست‌کلفت کنند!